Posted in ਚਰਚਾ

ਔਲ ਬਲੈਕਸ ਰਗਬੀ ਦਾ ਜਨੂੰਨ

(ਉਪਰੋਕਤ ਤਸਵੀਰ Stuff ਤੋਂ ਧੰਨਵਾਦ ਸਹਿਤ)

ਅੱਜ-ਕੱਲ ਜਪਾਨ ਵਿੱਚ ਰਗਬੀ ਦਾ ਸੰਸਾਰ ਕੱਪ ਖੇਡਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਰਗਬੀ ਲਈ ਚਾਅ ਜਨੂੰਨ ਦੀ ਹੱਦ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਭਾਵੁਕਤਾ, ਜਜ਼ਬਾਤ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਇਹ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲਫ਼ਜ਼ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਰਤਾਰਾ ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਆਮ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਵੀ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਕਿਧਰੇ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪਿਛਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਦੀ ਹੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ, ਇੰਗਲੈਂਡ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਰਗਬੀ ਦੇ ਵਰਲਡ ਕੱਪ ਵਿੱਚ ਮਾਤ ਖਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਰਗਬੀ ਸੰਸਾਰ ਕੱਪ ਦਾ ਸੈਮੀਫਾਈਨਲ ਮੈਚ ਸੀ ਜਿਸਦੇ ਲਈ ਆਸਾਂ ਬਹੁਤ ਸਨ ਕਿ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਇਹ ਮੈਚ ਜਿੱਤ ਲਵੇਗਾ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਰਗਬੀ ਸੰਸਾਰ ਕੱਪ ਤੇ ਜੇਤੂ ਹੋਣ ਲਈ ਅਗਾਂਹ ਵਧਦਾ ਜਾਵੇਗਾ।

ਪਰ ਖੇਡ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਤਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਨਿਕਲਿਆ ਜਿਹੜਾ ਕਿ ਬਹੁਤਾ ਅਲੋਕਾਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਾਪਿਆ। ਖੇਡ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਸਾਰ ਹੀ ਇਹ ਜਾਪਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਮੈਚ ਤਾਂ ਔਲ ਬਲੈਕਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਗਿਆ। ਰਵਾਇਤੀ ਤੌਰ ਦੇ ਉੱਤੇ ਹਰ ਮੈਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਦੀ ਰਗਬੀ ਟੀਮ ਹਾਕਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸੈਮੀ ਫਾਈਨਲ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਵੀ ਅਮੂਮਨ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਹੋਇਆ ਪਰ ਆਮ ਤੋਂ ਉਲਟ ਉਸ ਦਿਨ ਇੰਗਲੈਂਡ ਦੀ ਟੀਮ ਨੇ ਤੀਰਨੁਮਾ ਬਣਾਵਟ ਵਾਲਾ ਪੈਂਤੜਾ ਅਖ਼ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਅਗਾਂਹ ਨੂੰ ਵਧਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

ਇੰਗਲੈਂਡ ਦੀ ਟੀਮ ਨੇ ਅਜਿਹਾ ਇਸ ਕਰਕੇ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਔਲ ਬਲੈਕਸ ਨੂੰ ਪਸਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਇੰਗਲੈਂਡ ਦੀ ਟੀਮ ਨੇ ਤੀਰਨੁਮਾ ਬਣਾਵਟ ਵਾਲਾ ਪੈਂਤੜਾ ਅਖ਼ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਦਾ ਹੀ ਕਾਰਨ ਸੀ ਕਿ ਮੈਚ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪੰਜ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇਹ ਸਾਫ ਜ਼ਾਹਿਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਖੇਡ ਤਾਂ ਔਲ ਬਲੈਕਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਨਿਕਲ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਜੋ ਨਤੀਜਾ ਤੁਸੀਂ ਖੇਡ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪੰਜ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਿਆਸ ਲਿਆ ਸੀ ਉਹ ਖੇਡ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੇ ਉਹੀ ਹੋ ਨਿਕਲਿਆ।

ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉੱਪਰ ਗੱਲ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਭਾਵੁਕਤਾ, ਜਜ਼ਬਾਤ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਤੋਂ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਂਤ-ਸੁਭਾਂਤ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਲੱਗਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਏ। ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਦੇ ਬਹੁਤੇ ਖੇਡ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਇਸ ਗੱਲ ਦੇ ਉੱਤੇ ਇਤਰਾਜ਼ ਸੀ ਕਿ ਇੰਗਲੈਂਡ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰਨੁਮਾ ਬਣਾਵਟ ਵਾਲਾ ਪੈਂਤੜਾ ਕਿਉਂ ਅਖਤਿਆਰ ਕੀਤਾ? ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੁਝ ਮਾਓਰੀ ਮਾਹਿਰਾਂ ਨੇ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਹਾਕਾ ਲਈ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੋੜਵੀਂ ਵੰਗਾਰ ਕੋਈ ਅਨੋਖੀ ਜਾਂ ਗਲਤ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਲੋਕ ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਾਕਾ ਦੇ ਉੱਤੇ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਕਬਜ਼ਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਹੋਣੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਾਲੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਵਿੱਚ ਜਕੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।

ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਇਹ ਵੀ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇੰਗਲੈਂਡ ਦੀ ਟੀਮ ਨੂੰ ਜ਼ੁਰਮਾਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹੀ ਭਾਵੁਕ, ਜਜ਼ਬਾਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾਵਾਨ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਨੇ ਤੁਰਤ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਟੈਂਅ-ਟੈਂਅ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਵੇਖਿਆ – ਹਾਕਾ ਵੰਗਾਰਣ ਕਰਕੇ ਜ਼ੁਰਮਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਅਸਲੀਅਤ ਤਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਸੀ। ਜ਼ੁਰਮਾਨਾ ਤਾਂ ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਹਾਕਾ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਇੰਗਲੈਂਡ ਦੀ ਟੀਮ ਦੇ ਦੋ-ਤਿੰਨ ਖਿਡਾਰੀ ਤੁਰਦੇ ਤੁਰਦੇ ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਲਕੀਰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਏ ਸਨ। ਇਹ ਤਾਂ ਰਗਬੀ ਦੇ ਉਸ ਅਸੂਲ ਦੀ ਖਿਲਾਫ਼ਵਰਜ਼ੀ ਸੀ ਕਿ ਖੇਡ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੋਹਾਂ ਟੀਮਾਂ ਨੇ ਆਪੋ-ਆਪਣੇ ਪਾਸੇ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਦੇ ਵਿੱਚ ਰਗਬੀ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਵੀ ਕੁਝ ਅਜੀਬ ਹੈ। ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਦਾ ਫਰਜ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮੈਚ ਬਾਰੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਤੱਥ ਦੇਣ ਕਿ ਮੈਚ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਕੀ ਨਿਕਲਿਆ ਅਤੇ ਕੀ-ਕੀ ਹੋਇਆ। ਟਿੱਪਣੀ ਵਗੈਰਾ ਤਾਂ ਬਾਅਦ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਜਦ ਵੀ ਕੋਈ ਔਲ ਬਲੈਕਸ ਦਾ ਮੈਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਦੇ ਵਰਕੇ ਫਰੋਲ਼ੋ ਜਾਂ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਦੇ ਉੱਤੇ ਖ਼ਬਰਾਂ ਪੜ੍ਹੋ ਤਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਮੈਚ ਦੇ ਬਾਰੇ ਟਿੱਪਣੀਆਂ ਹੀ ਟਿੱਪਣੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੱਥ ਤਾਂ ਟੁੱਭੀ ਮਾਰ ਕੇ ਲੱਭਣੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਅਜਿਹਾ ਜਨੂੰਨ ਖੇਡ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਲਈ ਕੋਈ ਬਹੁਤਾ ਉਸਾਰੂ ਸਾਬਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਸੰਨੀਂ ਬਿੱਲ ਵਿਲਿਅਮਜ਼ ਇਸ਼ਾਰੇ-ਮਾਤਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਸਮਝਾ ਵੀ ਗਿਆ ਹੈ।

Posted in ਚਰਚਾ

ਹਾਥੀ ਦੀ ਪਛਾਣ

ਕੰਮਾਂ-ਕਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੈਠਕਾਂ ਦੌਰਾਨ ਅਸੀਂ ਅਕਸਰ ਹੀ ਵੇਖਿਆ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਮਸਲੇ ਬਾਰੇ ਅਸੀਂ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਕਮਰੇ ਦੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਹਾਥੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਆਪੋ-ਆਪਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਪੱਛਮੀ ਮੁਲਕਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਕਮਰੇ ਵਿਚਲੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਵੱਖਰੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਮੂ਼ਲ-ਰੂਪ ਉਹੀ ਹੈ। ਛੋਟੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਆਮ ਹੀ ਸੁਣਦੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ ਕਿ ਕੁੱਝ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਪੱਟੀ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਦੇ ਕੋਲ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਢ ਆਈ ਉਹਨੇ ਸੋਚਿਆ ਏ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਕੋਈ ਸੱਪ ਹੈ। ਜਿਹਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਦਾ ਕੰਨ ਆਇਆ ਉਹਨੇ ਸੋਚਿਆ ਇਹ ਕੋਈ ਪੱਖੀ ਹੈ ਤੇ ਜਿਹਨੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਲੱਤ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਉਹਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੋਈ ਥੰਮ ਹੈ। ਜਿਹਦੇ ਹੱਥ ਪੂਛ ਲੱਗੀ ਉਹਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਕੋਈ ਰੱਸੀ ਹੈ।

ਕਹਿਣ ਦਾ ਭਾਵ ਇਹ ਕਿ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੀਮਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦਾ ਜੋ ਵੀ ਮੌਕਾ ਲੱਗਾ ਉਹਨੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਮੁਤਾਬਿਕ ਸਮਝ ਲਿਆ। ਅਸੀਂ ਵੀ ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ਮਰ੍ਹਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਬਜਾਏ ਇਸ ਦੇ ਕਿ ਕਿਸੇ ਮਸਲੇ ਦਾ ਸਮੁੱਚਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ ਜਾਵੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਮੁਤਾਬਕ ਉਸ ਮਸਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੌਰ ਤੇ ਢਾਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇਸ ਦੇ ਬਾਰੇ ਦੋ-ਤਿੰਨ ਮਿਸਾਲਾਂ ਦੇ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।

ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਗੱਲ ਰਵੀ ਸਿੰਘ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੂੰਗਾ ਜਿਸ ਦੇ ਬਾਰੇ ਪਿੱਛੇ ਜਿਹੇ ਕਾਫੀ ਰੌਲਾ ਪੈ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੀ ਐਨਜੀਓ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਬਿਜ਼ਨਸ ਕਲਾਸ ਵਿੱਚ ਸਫ਼ਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤਨਖ਼ਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਅਸੀਂ ਇਹ ਵੀ ਭੁੱਲ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਸੇਵਾ ਦੇ ਸੰਕਲਪ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦੇ ਕਿ ਇਹ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦੇ ਕਿ ਰਵੀ ਸਿੰਘ ਦੀ ਸੰਸਥਾ ਜਦੋਂ ਅੱਜ ਤੋਂ ਕੋਈ ਸੱਤ-ਅੱਠ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਆਈ ਸੀ ਤਾਂ ਉਹ ਸੀਰੀਆ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਿਉਂ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ? ਫਿਰ ਇਹ ਵੀ ਜਾਨਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ ਕਿ ਸੀਰੀਆ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਜਿਹੇ ਕੀ ਹੋਇਆ? ਅਮਰੀਕਨ ਫੌਜਾਂ ਕਿਉਂ ਹਟੀਆਂ? ਟਰਕੀ ਨੇ ਫੌਜੀ ਦਖ਼ਲ ਕਿਉਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ? ਜੇ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਖੋਜ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋਗੇ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਪੇ ਹੀ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿਚ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ।

ਦੂਜੀ ਗੱਲ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਚਰਚਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇ ਬਣੇ ਵੀਜ਼ੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਤਾਂ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਵੀਜ਼ਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਾਹਦਾਰੀ ਦਾ ਆਰਥਕ ਮਿਆਰ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਦੂਜਾ, ਵਿਆਹਿਆਂ ਜੋੜਿਆਂ ਦੇ ਵੀਜ਼ੇ ਲਈ ਹੁਣ ਨਵੀਂ ਅਪ੍ਰੋਚ ਲਾ ਰਹੀ ਹੈ ਇਮੀਗਰੇਸ਼ਨ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਦੋ-ਢਾਈ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵੈਲਿੰਗਟਨ ਦੇ ਵੈਸਟਪੈਕ ਸਟੇਡੀਅਮ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ “ਪੌਪੂਲੇਸ਼ਨ ਸਟੱਡੀ” ਸੈਮੀਨਾਰ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਇਸ ਸੈਮੀਨਾਰ ਦੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਬੜੀ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ ਸੀ ਕਿ ਸੰਨ 2018 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਮੀਗ੍ਰੇਸ਼ਨ ਦੀ ਦਰ ਨੂੰ ਪਰਵਾਸ ਲੋੜਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਘਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਆਂ ਦੀ ਪੌਪੂਲੇਸ਼ਨ ਸਟੱਡੀ ਦੀ ਖੋਜ ਦੇ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਤ ਸੀ ਤੇ ਸਹਿਯੋਗ ਇਮੀਗਰੇਸ਼ਨ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਦੇ ਨੀਤੀ ਵਿਭਾਗ ਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਪਾਰਟੀ ਦੀ ਕੋਈ ਦਖਲ ਅੰਦਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪਰ ਛੋਟੇ ਪੱਧਰ ਤੇ ਸੋਚ ਕੇ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਕੁੜ੍ਹੀ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਫਲਾਣੀ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਪਾਰਟੀ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਆਹ ਐੱਮਪੀ ਸਾਡਾ ਮਸਲਾ ਹੱਲ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਪਰ ਇਹ ਤਾਂ ਪਰਵਾਸ ਨੀਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨੀਤੀ ਨੂੰ ਟੱਕਰ ਖੋਜ ਅਧਾਰਿਤ ਨੀਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਥੁੱਕ ਨਾਲ ਵੜੇ ਪਕਾ ਕੇ ਨਹੀਂ।

ਇੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਵੇਖਣਾ ਪਵੇਗਾ ਕਿ ਪੱਛਮੀ ਮੁਲਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਸ, ਖਾਸ ਕਰ ਕੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਮੁਲਕਾਂ ਵਿੱਚ 1990 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਮ ਕਰਕੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਂ ਤਾਂ ਕੁਝ ਖਾਸ ਮਨਸੂਬੇ ਹੇਠ ਪਰਵਾਸ ਹੋਏ ਜਾਂ ਫਿਰ ਰਾਜਸੀ ਪਨਾਹ ਨਾਲ। ਪਰ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਮੁਲਕਾਂ ਵਿੱਚ ਘਟਦੇ ਲਿਬਰਲ ਢਾਂਚੇ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਟਰੰਪ-ਬਰੈਗ਼ਜ਼ਿਟ ਵਰਗਾ ਵਰਤਾਰਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਪਰਵਾਸ ਦਾ ਕਾਬਲਾ ਕੱਸਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਵ੍ਹਾਟਸਐਪ ਵਿੱਚ ਗੋਤੇ ਖਾਣ ਦੀ ਥਾਂ ਜੇਕਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਵੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋਗੇ ਤਾਂ ਇਸ ਸਭ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਸਹਿਜੇ ਹੀ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗਾ।

ਤੀਜੀ ਮਿਸਾਲ ਮੈਂ ਕੈਨੇਡਾ ਦੀ ਐੱਨ ਡੀ ਪੀ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਨੇਤਾ ਜਗਮੀਤ ਸਿੰਘ ਦੀ ਦਵਾਂਗਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜਗਮੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਸਿੱਖੀ ਦੀ ਪਛਾਣ ਵੀ ਵਧਾਈ ਹੈ ਤੇ ਕਾਫ਼ੀ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਸੰਮੇਲਨ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਪਰ ਇਸ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਧਿਆਨ ਰੱਖਣਾ ਪਵੇਗਾ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੋਣਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਜਗਮੀਤ ਸਿੰਘ ਆਪਣੇ 44 ਐੱਮ ਪੀਆਂ ਨਾਲ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ ਕਿ ਘੱਟ ਕੇ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ 24 ਰਹਿ ਗਏ ਹਨ। ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਪਿਛਲੀਆਂ ਚੋਣਾਂ ਵਿੱਚ ਐਨ ਡੀ ਪੀ ਪਾਰਟੀ ਦੇ 103 ਐੱਮ ਪੀ ਸਨ ਅਤੇ ਇਹ ਕੈਨੇਡਾ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਵਿਰੋਧੀ ਪਾਰਟੀ ਸੀ। ਇਸ ਸਭ ਪਿੱਛੇ ਕੀ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਪੜਚੋਲ ਹੈ ਮੈਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪੈਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਅਤੇ ਉਹ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਹੀ ਚਰਚਾ ਦਾ ਮੁੱਦਾ ਹੈ।

ਹਾਂ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਹੋਰ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਪੰਜਾਬੀ ਪੱਤਰਕਾਰ ਹਨ ਜੋ ਬਿਨਾਂ ਸੋਚੇ-ਸਮਝੇ ਟਿੱਪਣੀ ਤੇ ਟਿੱਪਣੀ ਸੁੱਟੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਰਧਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਕੇਰਦਿਆਂ ਇਕ ਪੱਤਰਕਾਰ ਨੇ ਬੜੇ ਭਾਵੁਕ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਗਮੀਤ ਸਿੰਘ ਕੋਈ ਜੈਗ ਧਾਲੀਵਾਲ ਨਹੀਂ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਜਗਮੀਤ ਸਿੰਘ ਰਿਹਾ। ਪਰ ਉਸ ਪੱਤਰਕਾਰ ਨੇ ਜੇਕਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਵੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਜੇਕਰ ਕੀਤੀ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਸਹਿਜੇ ਹੀ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਣਾ ਸੀ ਕਿ ਰਾਜਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਸਰਗਰਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਗਮੀਤ ਸਿੰਘ ਆਮ ਕਰਕੇ ਜਿੰਮੀ ਧਾਲੀਵਾਲ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਇਹ ਤੱਥ ਮੈਂ ਜਗਮੀਤ ਸਿੰਘ ਦੀ ਆਲੋਚਨਾ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਤੱਥ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਫਿਰ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਆਮ ਹੁੰਦਾ ਹੀ ਹੈ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲਈ ਵ੍ਹਾਟਸਐਪ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੋਈ ਦੁਨੀਆਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦੀ ਹੈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ੁਰਲੀਆਂ ਛੱਡਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਕਿ ਜਗਮੀਤ ਸਿੰਘ ਕੈਨੇਡਾ ਦਾ ਡਿਪਟੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਕੋਈ ਤੱਥ ਪੜਚੋਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਜੇਕਰ ਕੀਤੀ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਸਹਿਜੇ ਹੀ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਣਾ ਸੀ ਕਿ ਟਰੂਡੋ ਨੇ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦੀ ਵੀ ਰਾਜਨੀਤਕ ਭਿਆਲ਼ੀ ਤੋਂ ਨਾਂਹ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਭਿਆਲ਼ੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਜਗਮੀਤ ਸਿੰਘ ਡਿਪਟੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਸਮੁੱਚੇ ਤੌਰ ਤੇ ਉੱਤੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਹੀ ਵੇਖੀਏ ਨਾ ਕਿ ਸੁੰਢ, ਲੱਤ, ਪੂੰਛ ਜਾਂ ਕੰਨ ਫੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਜੱਕੜ ਛੱਡਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦੇਈਏ।

Posted in ਯਾਦਾਂ, ਖ਼ਬਰਾਂ, NZ News

ਹਰਭਜਨ ਮਾਨ ਦਾ ਅਖਾੜਾ

ਬੀਤੀ 26 ਜੁਲਾਈ 2019 ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੈਲਿੰਗਟਨ, ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਦੇ ਸੈਕਰਡ ਹਾਰਟ ਕਾਲਜ ਲੋਅਰ ਹੱਟ ਵਿੱਚ ਹਰਭਜਨ ਮਾਨ ਦਾ ਅਖਾੜਾ ਲੱਗਿਆ। ਅਖਾੜਾ ਹਰਭਜਨ ਮਾਨ ਦਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਕਾਮਯਾਬੀ ਦਾ ਸਿਹਰਾ ਨਾ ਬੱਝੇ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਬਹੁਤ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ ਹੈ ਵੈਲਿੰਗਟਨ ਪੰਜਾਬੀ ਸਪੋਰਟਜ਼ ਐਂਡ ਕਲਚਲਰ ਕਲੱਬ ਵੱਲੋਂ ਬਲਵਿੰਦਰ, ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ, ਦਲੇਰ ਅਤੇ ਹਰਜੀਤ ਨੇ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦੇਣੀ ਬਣਦੀ ਹੈ – ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਚੰਗੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਦੇ ਲਈ। ਗੱਲ ਇਕੱਲੀ ਅਖਾੜੇ ਤੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦੀ, ਸਗੋਂ ਬੀਤੇ ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਹਰਭਜਨ ਮਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਲੌਢੇ ਵੇਲੇ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾਣ, ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੁਲਾਕਾਤਾਂ ਦੌਰਾਨ ਜੋ ਵੀ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਲੱਗਾ ਉਸ ਨਾਲ ਬੀਤੇ ਦੋ ਦਹਾਕਿਆਂ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਅਤੇ ਗੱਲਾਂ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।

ਬੀਤੀ ਰਾਤ ਅਖਾੜੇ ਦੌਰਾਨ, ਹਰਭਜਨ ਮਾਨ ਨੇ ਜਦ ਆਪਣੇ ਫ਼ਿਲਮੀ ਸਫ਼ਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਲਕੀਰ ਵਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਕਦਮ ਦੱਸਿਆ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੌ ਫ਼ੀਸਦੀ ਠੀਕ ਵੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਇੰਨਾ ਹੀ ਦੋ ਦਹਾਕਿਆਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਗੱਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਹੈ ਜਦ ਸੰਨ 2001 ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਪ੍ਰਵਾਸ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਵੈਲਿੰਗਟਨ ਪਹੁੰਚਿਆ ਸੀ। ਸਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਨਾਂ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੀ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਸੀ। ਮਨੋਰੰਜਨ ਦਾ ਸਮਾਨ ਲੈਣ ਲਈ ਦੁਕਾਨਾਂ ਤੇ ਜਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਇੰਟਰਨੈਟ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜੂੰ ਦੀ ਚਾਲ ਚਲਦਾ ਸੀ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਦੁਕਾਨਾਂ ਇਥੇ ਡੀਵੀਡੀ ਅਤੇ ਸੀਡੀ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਡੀਵੀਡੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਬਾਲੀਵੁੱਡ ਦੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਆਂ ਸਿਰਫ ਸੀਡੀ ਜਾਂ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਵੀਸੀਡੀ ਹੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਫ਼ਿਲਮ “ਜੀ ਆਇਆਂ ਨੂੰ” ਆਈ ਤੇ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਦਾ ਬੁੱਲਾ ਆਇਆ ਹੋਵੇ। ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਇਹ ਫ਼ਿਲਮ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਲੱਗੀ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇ ਚਾਰ-ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਹਰਭਜਨ ਮਾਨ ਵੱਲੋਂ ਜੋ ਹੋਰ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੰਜਾਬੀ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਚੰਗੇ ਮਿਆਰ ਦਾ ਮੁੱਢ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਥਾਨਕ ਰਵਾਇਤ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਰਾਤ ਦੇ ਖਾਣੇ ਦੀ ਦਾਅਵਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਅੰਗੂਰੀ ਤੇ ਚਾਕਲੇਟ ਲੈ ਕੇ ਪਹੁੰਚੀਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਉਚੇਚੇ ਤੌਰ ਤੇ ਹਰਭਜਨ ਮਾਨ ਦੀਆਂ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਦੀਆਂ ਵੀਸੀਡੀਜ਼ ਪੰਜਾਬ ਤੋਂ ਮੰਗਵਾ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਕਿ ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਖਾਣੇ ਦੀ ਦਾਅਵਤ ਆਵੇ ਤਾਂ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਹਰਭਜਨ ਮਾਨ ਦੀਆਂ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਵੀ ਸੌਗ਼ਾਤ ਵੱਜੋਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣ।

ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੱਲ ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪੰਜਾਬੀ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ (1987-89) ਪਟਿਆਲਾ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰ ਟੋਰਾਂਟੋ ਅਤੇ ਵੈਨਕੂਵਰ ਜਾ ਵੱਸੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਫੋਨ ਦੇ ਉੱਤੇ ਆਮ ਰਾਬਤਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਸਾਹਿਤ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ ਸਬੱਬੀ ਟੋਰਾਂਟੋ ਵਾਲੇ ਇਕਬਾਲ ਰਾਮੂਵਾਲੀਆ ਹੋਣਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਫੋਨ ਦੇ ਉੱਤੇ ਮਿਲਾਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਗੱਲੀਬਾਤੀਂ ਇਹ ਵੀ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਰਭਜਨ ਮਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ ਸੀ। ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਨਮੇ ਬਾਰੇ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਦਿਆਂ ਇਕਬਾਲ ਹੋਣਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਹਰਭਜਨ ਮਾਨ ਦਾ ਮੋਬਾਈਲ ਨੰਬਰ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸਿੱਧੀ ਗੱਲ ਕਰੋ। ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਸਿੱਧੀ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਨਾਲੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਚਰਚਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣ ਕੇ ਹੀ ਨੇਪਰੇ ਚੜ੍ਹੇ ਇਸ ਕਰਕੇ ਹਰਭਜਨ ਮਾਨ ਨਾਲ ਕਦੀ ਸਿੱਧੀ ਗੱਲ ਦਾ ਸਬੱਬ ਨਾ ਬਣਿਆ। ਬੀਤੇ ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਦੌਰਾਨ ਜਦ ਹਰਭਜਨ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮੇਲ ਹੋਇਆ ਤਾਂ ਵਾਕਿਆ ਹੀ ਬੀਤੇ ਦੋ ਦਹਾਕਿਆਂ ਦੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਖ਼ਿਆਲ ਇੱਕ ਵਾਰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ਨੁਮਾ ਤੌਰ ਦੇ ਉੱਤੇ ਥੰਮ ਗਏ।

ਬੀਤੀ ਰਾਤ ਚਲਦੇ ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਵਕ਼ਫ਼ਾ ਪਾਉਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਆਇਆ ਤਾਂ ਹਰਭਜਨ ਮਾਨ ਨੇ ਛੋਟੇ ਵੀਰ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਨੂੰ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਵਕ਼ਤ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ ਰੱਖਿਓ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਆਮ ਹੁੰਦਾ ਹੀ ਹੈ, ਇਸ਼ਤਿਹਾਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸਰਪ੍ਰਸਤਾਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋਇਆਂ ਘੜ੍ਹੀ ਨੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਕ਼ਤ ਲੈ ਹੀ ਲਿਆ। ਅਖਾੜਾ ਮੁੜ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਿਆਂ ਹਰਭਜਨ ਮਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹੀ ਗੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਗੱਡੀ ਪਹਿਲੇ ਗੇੜ ਚ ਫਿਰ ਪਾਉਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸਰਪ੍ਰਸਤਾਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦੇਣਾ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਪਰ ਮੇਰੀ ਜਾਚੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪੰਦਰਾਂ ਮਿੰਟ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਹ ਦੇ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਵਕ਼ਫ਼ਾ ਲੈਣ ਦਾ ਵਕਤ ਆਵੇ ਉਦੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਵਕ਼ਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਸਰਪ੍ਰਸਤਾਂ ਨੂੰ ਫਟਾ-ਫੱਟ ਇਕੱਠਿਆਂ ਮੰਚ ਦੇ ਉੱਤੇ ਬੁਲਾ ਕੇ ਤਸਵੀਰ ਅੰਦਾਜ਼ੀ ਕਰ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਅੱਜ ਜਦ ਮੈਂ ਇਹ ਸਤਰਾਂ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਹਰਭਜਨ ਮਾਨ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਵੈਲਿੰਗਟਨ ਤੋਂ ਆਕਲੈਂਡ ਦੇ ਲਈ ਰੁਖ਼ਸਤੀ ਹੈ ਤੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਖੁਸ਼ਨੁਮਾ ਯਾਦਾਂ ਨਾਲ ਲਬਰੇਜ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਾਈਂ-ਚਾਈਂ ਹਵਾਈ ਅੱਡੇ ਛੱਡਣ ਜਾਣਗੇ। ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਹਰਭਜਨ ਮਾਨ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਵੈਲਿੰਗਟਨ ਆਮਦ ਵੇਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਮਾਉਂਟ ਵਿਕਟੋਰੀਆ ਲੈ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਵੈਲਿੰਗਟਨ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸੱਠ ਡਿਗਰੀ ਨਜ਼ਾਰੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਵੈਲਿੰਗਟਨ ਨਾ ਸਿਰਫ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਹੈ ਸਗੋਂ ਇਹ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਦੀ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵੀ ਹੈ। ਵੈਲਿੰਗਟਨ ਦਾ ਕੈਫ਼ੈ ਕਲਚਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਅਮੂਮਨ ਅਸੀਂ ਜਦ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਹੁਣਿਆਂ ਨੂੰ ਵੈਲਿੰਗਟਨ ਹਵਾਈ ਅੱਡੇ ਜਹਾਜ਼ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਸਤੇ ਦੇ ਵਿੱਚ ਟੋਰੀ ਸਟ੍ਰੀਟ ਦੇ ਉੱਤੇ ਹਵਾਨਾ ਕੌਫ਼ੀ ਜ਼ਰੂਰ ਪਿਆ ਕਿ ਲਿਜਾਈ ਦਾ ਹੈ। ਵੇਖੋ ਹਰਭਜਨ ਮਾਨ ਨੂੰ ਇਹ ਕੌਫ਼ੀ ਨਸੀਬ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਨਹੀਂ!!

ਪਿਛਲਿਖਤ:
ਹਰਭਜਨ ਮਾਨ ਦੀ ਵੈਲਿੰਗਟਨ ਫੇਰੀ ਬਾਰੇ ਤਸਵੀਰਾਂ ਇਥੇ, ਇਥੇ ਅਤੇ ਇਥੇ ਵੇਖੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।

Posted in ਚਰਚਾ

ਪੰਜਾਬੀ ਲਈ ਹੇਜ?

ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇੱਕ ਖਬਰ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗੀ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਕੁਝ ਰਾਜਨੇਤਾਵਾਂ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਚੋਂ ਵਾਕਆਊਟ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਸੀ ਕਿ ਰਾਜਪਾਲ ਆਪਣਾ ਭਾਸ਼ਣ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹੇ। ਗੱਲ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਕੀਤੀ।  ਵਾਕਿਆ ਹੀ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ ਪ੍ਰੋੜਤਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਇਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਕਦਮ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਖ਼ਬਰ ਦਾ ਅਗਲਾ ਹਿੱਸਾ ਸੁਣਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ ਬੌਧਿਕ ਹੀਣ ਭਾਵ ਕਿਵੇਂ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਵਿੱਚ ਖੁੱਭਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਪਤਾ ਇਥੋਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਦ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਰਾਜਨੇਤਾਵਾਂ ਨੇ ਇਹ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਕਿ ਜੇ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਭਾਸ਼ਣ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹਨਾ ਤਾਂ ਹਿੰਦੀ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਵੇ।  

ਸ਼ਾਇਦ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਨੇਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸੰਵਿਧਾਨ ਦੇ ਮੁਤਾਬਿਕ ਹਿੰਦੀ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਦੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਭਾਸ਼ਾ ਤੇ ਉਪਰਲੀ ਥਾਂ ਹਾਸਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸੰਵਿਧਾਨਕ ਤੌਰ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਰਾਜ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਹਨ। ਹਿੰਦੀ ਸਾਰੀਆਂ ਕੌਮੀਅਤਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵੱਢਣ ਤੇ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਇਸ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਬਾਲੀਵੁੱਡ ਅਤੇ ਦੂਰਦਰਸ਼ਨ ਸਨ ਪਰ ਹੁਣ ਤਾਂ ਰਾਜਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਰਸਸ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਖ਼ਲਅੰਦਾਜ਼ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਅਸਿੱਧੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਿੰਦੀ-ਰਸਸ ਅਜਾਰੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਲ ਹੈ। ਹਾਂ ਜੇਕਰ ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ ਇਹ ਰਾਜਨੇਤਾ ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਕਿ ਰਾਜਪਾਲ ਇਸ ਭਾਸ਼ਣ ਦਾ ਮੁੱਖ ਅੰਸ਼ ਆਪਣੀ ਮਾਤ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਬੋਲ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਧੀਆ ਰਹਿਣਾ ਸੀ। ਰਾਜਨੇਤਾਵਾਂ ਦਾ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਿਜੀ ਮਸਲਾ ਹੈ ਜੋ ਕਾਵਾਂਰੌਲ਼ੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।    

ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਬੌਧਿਕ ਕੰਗਾਲੀ ਵਾਲੀ ਵੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੀ ਇੱਕ ਆਮ ਹੀ ਫੈਸ਼ਨ ਪ੍ਰਚੱਲਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰੀ ਜਾਓ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਭੇਡ ਚਾਲ ਇਹ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਧੜਾ ਧੜ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਮਾਧਿਅਮ ਵਾਲੇ ਸਕੂਲ ਖੁੱਲ੍ਹ ਰਹੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਪੰਜਾਬੀ ਬੋਲਣ ਦੀ ਮਨਾਹੀ ਹੁੰਦੀ। ਇਸ ਸਭ ਕਾਸੇ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਆਉਂਦਾ ਕਿ ਜਦ ਦੱਖਣੀ ਏਸ਼ੀਆ ਦੇ ਹੋਰ ਖਿੱਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਦੇ ਵਧੀਆ ਲੇਖਕ, ਪੱਤਰਕਾਰ ਅਤੇ ਕਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ ਤਾਂ ਇਸੇ ਭੇਡ-ਚਾਲੇ ਪਏ ਪੰਜਾਬ ਨੇ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ ਪਿਛਲੇ ਚਾਲ੍ਹੀ ਕੁ ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ ਕੋਈ ਮਾਰਕੇ ਦਾ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਲੇਖਕ, ਪੱਤਰਕਾਰ ਜਾਂ ਕੋਈ ਕਵੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਜੋ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਲਿਖਦਾ ਹੋਵੇ?

Posted in ਕਵਿਤਾ, ਸਾਹਿਤ

2019 ਦੀ ਸਵੇਰ

ਸ਼ਾਂਤ ਸਰਘੀ ਵੇਲ਼ਾ
ਖਿੜਕੀ ‘ਚੋਂ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੀਆਂ
ਤਾਰਾਰੂਆ ਪਹਾੜੀਆਂ
ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਛਾਂਗੀ ਹੋਈ
ਚਾਦਰ ਵਿੱਚੋਂ
ਛਣ ਰਹੀਆਂ
ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ।

ਪੌਹੁਤੂਕਾਵਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਲਾਲਗ਼ੀ
ਮਦਮਸਤ ਹਏ ਟੂਈ ਅਤੇ
ਹੋਰ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਅਲਾਪ
ਹਲਕੀ-ਹਕਲੀ ਪੌਣ
ਝੂਮਦੀ ਹੋਈ ਹਰਿਆਲੀ।

ਦੂਰ ਵਗਦੀ ਸ਼ਾਹਰਾਹ
ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਿਹਾ
ਕੋਈ ਵਿਰਲਾ-ਵਿਰਲਾ ਵਾਹਨ
ਕੋਲ ਪਈ ਚਾਹ ਦੀ ਪਿਆਲੀ ਵਿੱਚੋਂ
ਵਲ਼ ਖਾਂਦੀ ਉੱਠਦੀ ਹੋਈ ਭਾਫ਼

ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਦਾ
ਪੂਰਾ ਪੱਕਾ ਸਾਥ
ਉਜਾਗਰ ਹੋ ਰਿਹਾ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ
ਨਵਾਂ ਵਰ੍ਹਾ
ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ
ਦੇ ਰਿਹਾ।

(ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਸਾਲ ਦੇ ਸੁਨੇਹੇ ਦੀ ਵਾਰਤਕ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਲਿਖਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਦੋਸਤਾਂ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਸੁਝਾਅ ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਹਲਕਾ-ਫੁਲਕਾ ਕਾਵਿ ਰੂਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।)