ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਵਿੱਚ, ਭਾਸ਼ਾ ਦਿਹਾੜੇ ਅਤੇ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣਾ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਬਹੁ-ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਵਿਰਾਸਤ ਨੂੰ ਮਾਨਤਾ ਦੇਣ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੇ ਰਿਓ ਮਾਓਰੀ, ਪੈਸੀਫਿਕ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭਾਈਚਾਰਕ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਇਹ ਜਸ਼ਨ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਮਾਜਿਕ ਤਾਣੇ-ਬਾਣੇ ਵਿੱਚ ਭਾਸ਼ਾਈ ਅਨੇਕਤਾ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਕੂਲ, ਭਾਈਚਾਰਕ ਸਮੂਹ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰੀ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਅਕਸਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਨਵੇਂ ਭਾਸ਼ਾ ਦਿਵਸ ਜਾਂ ਹਫ਼ਤੇ ਨੂੰ ਰਜਿਸਟਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਅਧਿਕਾਰ ਕਮਿਸ਼ਨ ਜਾਂ ਨਸਲੀ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਦੇ ਮੰਤਰਾਲੇ ਨਾਲ ਜੁੜਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਸਹੀ ਮਾਨਤਾ ਅਤੇ ਸਹਾਇਤਾ ਨੂੰ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਈ ਜਸ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ: ਸਕੂਲੀ ਸਮਾਗਮ, ਭਾਈਚਾਰਕ ਤਿਉਹਾਰ, ਔਨਲਾਈਨ ਸਰੋਤ, ਅਤੇ ਸਥਾਨਕ ਇਵੀ ਅਤੇ ਭਾਈਚਾਰਕ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਸਹਿਯੋਗ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸਲੀ ਅਤੇ ਟਕਸਾਲੀ ਜਸ਼ਨਾਂ ਨੂੰ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ।
ਪਰ, ਪਿਛਲੇ ਕੁੱਝ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਭਾਸ਼ਾ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਯੋਜਨਾਬੰਦੀ ਅਤੇ ਅਮਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੇ ਹੁਨਰ, ਜਨੂੰਨ ਜਾਂ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਦੀ ਘਾਟ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਮਨਾਉਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਬਦਕਿਸਮਤ ਰੁਝਾਨ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ, ਅਕਸਰ ਸਿਰਫ ਵਖਾਵੇ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਅਕਸਰ ਸਿਰਫ ਵਖਾਵੇ ਲਈ ਅਜਿਹੇ ਸਮਾਗਮਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬਾਕੀ ਸਾਲ ਦੌਰਾਨ ਭਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, ਇਹ ਸਮਾਗਮ ਰਸਮੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਨਵੀਨਤਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਮਲ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਜਾਂ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਅਨੰਦਮਈ, ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਜਸ਼ਨਾਂ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਭਾਸ਼ਾ ਹਫ਼ਤੇ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਰਹਿਤ ਸਮਾਗਮਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲੜੀ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾਈ ਦੀ ਘਾਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਅਰਥਪੂਰਨ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਅਜਿਹੇ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਰਸਮੀ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਅਸਲ ਮਹੱਤਵ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਵਖਾਵੇਪਣ ਦੇ ਗੰਭੀਰ ਨਤੀਜੇ ਨਿਕਲ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਭਾਈਚਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰੱਥ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾਈ ਵਿਰਾਸਤ ਦੇ ਅਸਲੀ ਮਾਣ ਦੀ ਹੌਂਸਲਾ-ਅਫ਼ਜ਼ਾਈ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਇਹ ਹਫ਼ਤੇ ਹੁਣ ਨਾਂ-ਮਾਤਰ ਕਸਰਤਾਂ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਜਾਂ ਕੋਈ ਉਸਾਰੂ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਨਤੀਜਿਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਮਾਪਿਆ ਜਾਂ ਵਿਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਭਾਸ਼ਾ ਸਿੱਖਣ ਅਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਸਿਰਫ ਰਸਮੀ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ – ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ – ਉਹ ਹਾਸ਼ੀਏ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਧੱਕ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਸਾਰਥਕਤਾ ਦੀ ਬਜਾਏ ਮੇਲੇ-ਗੇਲੇ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, ਭਾਸ਼ਾ ਹਫ਼ਤੇ ਖਾਲੀ ਰਸਮ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਡੀ ਭਾਸ਼ਾਈ ਅਮੀਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਨ, ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਅਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਆਸ, ਕਿਤੇ ਵਿੱਚੇ ਹੀ ਦੱਬੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜੁਗਸੰਧੀ 